Na przystanku o zdrowiu
Polskie pogaduchy o zdrowiu

Archiwum z Czerwiec, 2012

Środki zaradcze

4 czerwca 2012

16Zabronić wstępu do pasieki osobom postronnym, z wyjątkiem lekarzy weterynarii i upoważnionych rzeczoznawców chorób pszczół. Obowiązki służby weterynaryjnej w razie podejrzenia pasieki o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową. Państwowy Zakład Leczniczy dla Zwierząt (PZLZ) potrzymawszy zgłoszenie lub dowiedziawszy się w jakikolwiek inny sposób o podejrzeniu pasieki o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową obowiązany jest przeprowadzić natychmiast przez wojewódzkiego lekarza weterynarii lub osobę przez niego delegowaną na miejscu dochodzenia i badanie w celu ustalenia istoty choroby, wykrycia jej źródła, stwierdzenia wszelkich okoliczności wskazujących na możliwość przeniesienia jej do innych pasiek. W toku dochodzenia (wywiadu) należy ustalić stopień zaraźliwości choroby, drogi szerzenia się jej, a także ustalić wpływ na przebieg choroby, jaki mogło mieć osłabienie rodziny wskutek nieoględnego rozrajania lub sztucznego dzielenia rodzin. Czynności wstępne przed wejściem do pasieki. W których podane są sposoby i środki ułatwiające zapobieganie oraz szybkie zwalczanie wymienionych chorób. Ku wygodzie pszczelarzy pragnących poznać treść obowiązujących zarządzeń podano tu niektóre, najważniejsze, wyjątki z instrukcji nr 2 Ministerstwa Rolnictwa z dnia 15 września 1966 r. (nr WET zp-656/zł-l/66) w sprawie zwalczania zgnilca złośliwego (zgnilca amerykańskiego), kiślicy (zgnilca europejskiego lub łagodnego) oraz choroby roztoczowej. Obowiązki posiadaczy pasiek w wypadku zauważenia objawów wzbudzających podejrzenie o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową. Posiadacze pasiek lub ich użytkownicy, jak też wszystkie te osoby, które z tytułu sprawowania faktycznej opieki (kierownicy gospodarstw państwowych i uspołecznionych) albo z tytułu wykonywania urzędu lub zawodu (służba weterynaryjna, rzeczoznawcy chorób pszczelich, inspektorzy pszczelarstwa, pracownicy skupu, służba zootechniczna itp. oraz członkowie miejscowych związków pszczelarskich) mają styczność z pszczołami. Loty słabe, nieliczne, leniwa praca pszczół przy wylocie wskazują na znaczne osłabienie rodziny i sugerują podejrzenie o chorobę. Podniecenie i walka pszczół strażniczek przy wylocie jest zazwyczaj objawem rabunkowego napadu pszczół z innych pni. Masowe wylęganie pszczół na deskę wylotową i ścianę ula następuje w czasie upalnych dni w razie niedostatecznej wentylacji ula albo daleko posuniętej choroby roztoczowej. Martwy czerw na desce wylotowej i w okolicy ula może świadczyć o głodzie, braku wody, masowym uszkodzeniu czerwia przez gąsienice barciaka mniejszego czy większego lub o chorobach czerwia. Rozłażenie się pszczół pełzających przed ulem jest charakterystyczne dla choroby sporowcowej i choroby majowej, natomiast gromadzenie się pszczół w grupki ma zwykle miejsce w razie wystąpienia choroby roztoczowej i zatrucia szkodliwym nektarem. Duża liczba martwych pszczół znajdujących się na desce wylotowej lub na ziemi w najbliższej okolicy ula może wskazywać na chorobę roztoczową lub sporowcową.

Kategorie: Ciekawostki | Tagi: , , , , , ,

Laboratoria toksykologiczne

3 czerwca 2012

8Dotyczącej rozbudowy istniejących i budowy nowych laboratoriów toksykologicznych w krajach członkowskich. W 1973 roku, realizując zalecenia Konferencji Sztokholmskiej w sprawie ochrony środowiska człowieka, zgłoszone pod adresem FAO i WHO, uzgodniono celowość podjęcia badań monitorowych w zakresie zanieczyszczeń biologicznych i chemicznych żywności (p. tabl. 1 i 2). Tę ogólną charakterystykę organizacji i działalności Komisji Kodeksu Żywnościowego, zwłaszcza w dziedzinie związków dodawanych i zanieczyszczeń żywności oraz wagę jakiej one nabrały w okresie realizacji programu międzynarodowych norm żywnościowych, podkreśla uchwała Zgromadzenia Ogólnego WHO z 21 maja 1970 r. Uwzględniając potencjalne niebezpieczeństwo dla konsumenta i konieczność nasilenia badań toksyczności tych związków, a także szerokie reperkusje związane z decyzjami ograniczania przez poszczególne państwa i wycofania z użytku stosowanych związków (spowodowane publikacjami prasowymi w sprawach ich bezpieczeństwa dla zdrowia publicznego. Normy jakościowe związków dodawanych do żywności oraz ok. 30 raportów dotyczących pestycydów i innych zanieczyszczeń. W tych sprawach są również zwoływane okresowe konferencje połączonych grup ekspertów FAO/WHO (1955, 1963 i 1973) z udziałem zaproszonych doradców czasowych. Konferencje te dają ogólny pogląd sytuacji, ustalają zagadnienia priorytetowe spośród przedstawionych przez komitety, a także sugerują nowe kierunki badań, uwzględniające raporty ekspertów i zalecenia FAO oraz WHO, jak również ich macierzystej Organizacji – Narodów Zjednoczonych (UN). Pierwsza z trzech konferencji (1955) ograniczyła się tylko do związków nieodżywczych dodawanych celowo do żywności, aby udoskonalić jej wygląd, zapach, konsystencję i trwałość. Konferencja w 1963 r. zaleciła włączenie do prac komitetów tych substancji, które przechodząc do żywności z opakowań oraz pasz, stanowią jej zanieczyszczenia. Podkreślono także konieczność sugestii ze strony FAO i WHO.

Kategorie: Choroby | Tagi: , , , , ,