Na przystanku o zdrowiu
Polskie pogaduchy o zdrowiu

Przejawy zaburzeń nerwicowych

11 marca 2012

19Zaburzenia nerwicowe przejawiają się w różnych obszarach funkcjonowania organizmu. Przynoszą one osobie, która na nie cierpi, wiele niedogodności. Zaburzenia nerwicowe przejawiają się w wielu sferach. Dotyczą m. in. postrzegania, przeżywania, myślenia i, oczywiście, zachowania. Często towarzyszą temu liczne objawy, niekiedy bardzo intensywne. Objawy te wywołują poczucie dyskomfortu i cierpienia. W sytuacjach, które bardzo mocno obciążają jednostkę na plan pierwszy wysuwają się lęk i napięcie. Lęk, którego przyczyna jest nieuświadomiona, a jednostka nie do końca zdaje sobie z niej sprawę, często zostaje przemieszczony i przyjmuje postać jakiegoś symbolu, a w ślad za tym zamienia się w różnego rodzaju fobie. Poza napięciem i lękiem mogą pojawiać się także różnego rodzaju skutki zachwiania równowagi układu wegetatywnego, a więc m. in. bicie serca, drżenie ciała, nadmierne pocenie się, parcie na pęcherz moczowy, uczucie ścisku w dołku podsercowym, bóle głowy, bóle brzucha, zaburzenia snu i erekcji. Objawy te mogą być bardzo różnorodne. Bardzo często mogą dotyczyć różnych narządów i wywoływać cierpienia jednostki, mimo, że badania nie wykazują żadnych uszkodzeń ciała, ani zaburzeń funkcjonowania organizmu. Sytuacje konfliktowe powodujące zaburzenia nerwowe są dość powszechne i występują w sytuacjach, w których jednostka posiada pewne, trudne do zrealizowania, pragnienia.Za przykład nieuświadomionego konfliktu wewnętrznego może posłużyć ten, w którym jednostka ma poczucie obowiązku pozostania z partnerem ze względu na posiadane wspólnie dzieci, chorobę drugiej osoby, czy warunki ekonomiczne, w jakich egzystują. Jednocześnie pragnie ona stworzyć sobie inny, w jej mniemaniu lepszy związek od tego, w którym obecnie się znajduje. Innym przykładem konfliktu jest występująca sprzeczność między dążeniem do wejścia w związek emocjonalny z partnerem a silnym pragnieniem swobody i niezależności, charakterystycznej dla bycia samemu. Kolejnym przykładem, szczególnie występującym u młodych ludzi, jest ważna potrzeba usamodzielnienia się od rodziny, której bardzo często towarzyszy sprzeczny z nią lęk przed dorosłością, która wiąże się z o wiele większą niż do tej pory odpowiedzialnością. Nerwica jest przeciwieństwem rozwoju i samorealizacji człowieka i istnieje w obrębie głębszych poziomów psychiki. W przebiegu nerwicy człowiek poddaje się samodestrukcji, mającej charakter cząstkowy lub całkowity. Powoduje to, że zamiast zostać tym, kim mógłby się stać w procesie normalnego rozwoju, przestaje się realizować. Istnieje wiele sytuacji powodujących nerwice. Ich wspólna cechą jest fakt, iż wynikają one z interakcji jednostki ze środowiskiem, które go otacza. Przyczyny nerwic są bardzo złożone. Najczęściej tkwią w samym człowieku. Zjawisko to można wyjaśnić w ogromniej mierze indywidualną wrażliwością na działanie stresów, mniejszą odpornością na trudności życiowe, doświadczeniami z wczesnego dzieciństwa. Te doświadczenia powinny w toku normalnego rozwoju przygotowywać do prawidłowego funkcjonowania w dorosłym życiu społecznym. Niestety, zamiast tego, pozostawiają bardzo wrażliwe, bolesne miejsca. W bardzo istotnym stopniu na występowanie nerwic wpływają także okoliczności, w jakich zachodził proces dojrzewania. Do najistotniejszych sytuacji, które powodują objawy i dolegliwości nerwicowe należą zbyt wysokie wymagania otoczenia w stosunku do jednostki. Kolejne sytuacje wpływające na możliwość wystąpienia różnego rodzaju nerwic dotyczą obciążeń życiowych, jakich doświadcza jednostka w procesie swojego rozwoju. Za bardzo nerwicogenne sytuacje można uznać także te, które wiążą się z trudnościami jednostki w rozwiązywaniu konfliktów wewnętrznych. Trudnościami, które w znacznej mierze przewyższają możliwości przystosowawcze danej osoby.

Kategorie: Choroby | Tagi: , , , , , , ,