Na przystanku o zdrowiu
Polskie pogaduchy o zdrowiu

Stadia poźniejsze

22 kwietnia 2012

34Dlatego też w późniejszym stadium rozwoju kiślicy z wychowywanego w rodzinie czerwia pozostaje często tylko starszy, znajdujący się w plastrach pod zasklepami. W związku z tym, że wieczka komórek zasklepionego plastra zapadają się i są bardzo często podziurawione przez robotnice a gnijąca masa obumarłego czerwia | przy takim przebiegu choroby staje się śluzowata i lepka, trudno jest na pierwszy rzut oka rozpoznać chorobę. Dopiero szczegółowe badania laboratoryjne pozwalają na nieomylne postawienie diagnozy. W pierwszym okresie choroby obumarła larwa słabo przylega do ścian komórki, toteż może być przez pszczoły usunięta albo w całości, albo częściami. Wysychając stopniowo zamienia się w żółtawy strup, który w dalszym ciągu łatwo daje się usunąć z komórki. W tym okresie rozkładające się martwe larwy nie zdradzają jeszcze żadnej woni albo wydziela się z nich zapach kwaśny. Objawowi temu towarzyszy zwykle obecność Streptococcus faecalis lub Bacillus lanceolatus. Kwaśny zapach wydzie lający się z martwego czerwia przypomina niekiedy woń octu. Jeżeli jednak przedłuża się i powoduje zamieranie także czerwia zasklepionego, a więc jej przebieg staje się ciężki, często prowadzi do zagłady całej rodziny. Zastosowanie wówczas nawet najbardziej radykalnych środków nie daje możności zlikwidowania choroby. W rodzinie takiej nawroty kiślicy występują stale przez kilka lat z rzędu, przy czym nigdy rodzina nie może dojść do odpowiedniej siły, pozostaje bezproduktywna i często ulega rabunkom, co przyczynia się z kolei do większego rozprzestrzenienia zarazy w pasiece, a z niej do innych pasiek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie. Ciężki przebieg kiślicy charakteryzuje, podobnie jak w przypadku zgnilca złośliwego, ospałość i niechęć pszczół do pracy. Objawy. W początkowym stadium choroby rodzina pszczela nie zdradza żadnych charakterystycznych objawów ani też zakłóceń w pracy. Czasem tylko można znaleźć na desce przedwylotowej lub na ubitej ziemi przed domniemanym ulem obumarły czerw, wyniesiony z gniazda przez robotnice czyścicielki. Jednocześnie następuje zacieranie się bruzd pierścieniowych larwy, po czym zmatowienie a następnie lekkie pociemnienie oskórka. W tym stadium choroby larwa zwykle zamiera, a nieżywa – zaczyna coraz bardziej żółknąć. W miarę W miarę upływu czasu kolor ten zmienia się na brązowy lub nawet ciemnobrązowy. Larwy zaczynają chorować zazwyczaj w 4-5 dniu życia, a więc po zmianie pokarmu; jak wiadomo, od trzeciego dnia życia larwy pszczele zamiast mleczkiem są karmione przez młode pszczoły pyłkiem i miodem. W późniejszym stadium choroby w rodzinie zaczyna również zamierać czerw starszy, co następuje już po ich zasklepieniu. Wypadki takie są typowe przede wszystkim dla zakażenia laseczkami przetrwalnikującymi, a więc Bacillus alvei, oraz, jak twierdzi Borchert, odkrytymi przez niego gatunkami bakterii – Bacillus. gracilesporus i Bacillus apidarius. Pszczoły robotnice zajęte w ulu pracami porządkowymi na ogół dość szybko usuwają obumarły czerw z otwartych komórek, wolniej zaś i z opóźnieniem – z komórek zasklepionych.

Kategorie: Epidemie | Tagi: , , , , , , ,