Na przystanku o zdrowiu
Polskie pogaduchy o zdrowiu

Środki zaradcze

4 czerwca 2012

16Zabronić wstępu do pasieki osobom postronnym, z wyjątkiem lekarzy weterynarii i upoważnionych rzeczoznawców chorób pszczół. Obowiązki służby weterynaryjnej w razie podejrzenia pasieki o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową. Państwowy Zakład Leczniczy dla Zwierząt (PZLZ) potrzymawszy zgłoszenie lub dowiedziawszy się w jakikolwiek inny sposób o podejrzeniu pasieki o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową obowiązany jest przeprowadzić natychmiast przez wojewódzkiego lekarza weterynarii lub osobę przez niego delegowaną na miejscu dochodzenia i badanie w celu ustalenia istoty choroby, wykrycia jej źródła, stwierdzenia wszelkich okoliczności wskazujących na możliwość przeniesienia jej do innych pasiek. W toku dochodzenia (wywiadu) należy ustalić stopień zaraźliwości choroby, drogi szerzenia się jej, a także ustalić wpływ na przebieg choroby, jaki mogło mieć osłabienie rodziny wskutek nieoględnego rozrajania lub sztucznego dzielenia rodzin. Czynności wstępne przed wejściem do pasieki. W których podane są sposoby i środki ułatwiające zapobieganie oraz szybkie zwalczanie wymienionych chorób. Ku wygodzie pszczelarzy pragnących poznać treść obowiązujących zarządzeń podano tu niektóre, najważniejsze, wyjątki z instrukcji nr 2 Ministerstwa Rolnictwa z dnia 15 września 1966 r. (nr WET zp-656/zł-l/66) w sprawie zwalczania zgnilca złośliwego (zgnilca amerykańskiego), kiślicy (zgnilca europejskiego lub łagodnego) oraz choroby roztoczowej. Obowiązki posiadaczy pasiek w wypadku zauważenia objawów wzbudzających podejrzenie o zgnilec złośliwy, kiślicę lub chorobę roztoczową. Posiadacze pasiek lub ich użytkownicy, jak też wszystkie te osoby, które z tytułu sprawowania faktycznej opieki (kierownicy gospodarstw państwowych i uspołecznionych) albo z tytułu wykonywania urzędu lub zawodu (służba weterynaryjna, rzeczoznawcy chorób pszczelich, inspektorzy pszczelarstwa, pracownicy skupu, służba zootechniczna itp. oraz członkowie miejscowych związków pszczelarskich) mają styczność z pszczołami. Loty słabe, nieliczne, leniwa praca pszczół przy wylocie wskazują na znaczne osłabienie rodziny i sugerują podejrzenie o chorobę. Podniecenie i walka pszczół strażniczek przy wylocie jest zazwyczaj objawem rabunkowego napadu pszczół z innych pni. Masowe wylęganie pszczół na deskę wylotową i ścianę ula następuje w czasie upalnych dni w razie niedostatecznej wentylacji ula albo daleko posuniętej choroby roztoczowej. Martwy czerw na desce wylotowej i w okolicy ula może świadczyć o głodzie, braku wody, masowym uszkodzeniu czerwia przez gąsienice barciaka mniejszego czy większego lub o chorobach czerwia. Rozłażenie się pszczół pełzających przed ulem jest charakterystyczne dla choroby sporowcowej i choroby majowej, natomiast gromadzenie się pszczół w grupki ma zwykle miejsce w razie wystąpienia choroby roztoczowej i zatrucia szkodliwym nektarem. Duża liczba martwych pszczół znajdujących się na desce wylotowej lub na ziemi w najbliższej okolicy ula może wskazywać na chorobę roztoczową lub sporowcową.

Kategorie: Ciekawostki | Tagi: , , , , , ,

Zapobieganie salmonelli

13 kwietnia 2012

4Na zmniejszenie ryzyka salmoneloz wśród ludzi wpłynęłoby upowszechnienie zasady przechowywania wszystkich produktów w lodówce i nie spożywanie, zwłaszcza mięsa i przetworów mięsnych, w stanie surowym. Wiąże się to jednak z zaopatrzeniem punktów sprzedaży w urządzenia chłodnicze, jak również ze zmianą zwyczajów żywieniowych. Pałeczki Arizona. Grupa tych bakterii może być etiologiczną przyczyną zatruć pokarmowych podobnych do salmoneloz. Pałeczki te, różniące się nieco pod względem właściwości biochemicznych od salmonel, w Polsce dotąd niespotykane, występują w krajach tropikalnych głównie jako zanieczyszczenie jaj. Znane jest nosicielstwo wśród ptactwa, płazów i gadów. Gronkowce enterotoksyczne. Źródłem gronkowców jest człowiek lub zwierzę, zwłaszcza duże bydło. Ludzie z chorobami jamy nosowo-gardłowej, migdałków, skóry są częstym źródłem tych zarazków. Stwierdzone nosicielstwo, z umiejscowieniem gronkowców w jamie nosowo-gardłowej, nie jest specjalnie groźne u ludzi zdrowych. Znajdującymi się w jelitach, pęcherzyku żółciowym zwierzęcia, podczas oprawiania ubitej sztuki, jeżeli jest to wykonywane nieumiejętnie i nastąpi zetknięcie się zdrowego mięsa z zawartością wymienionych narządów. Odgrywa tu także wybitną rolę stan sanitarny rzeźni i środków transportowych, np. brak zabezpieczenia przed gryzoniami i muchami, często przenoszącymi pałeczki rodzaju Salmonella. Możliwości zatruć zwiększają się podczas przechowywania mięsa przez dłuższy czas w warunkach sprzyjających rozwojowi bakterii (temperatura i wilgoć). Częstszą jeszcze, niż mięso, przyczyną zakażenia są przetwory mięsne, ponieważ przy wyrobie np. kiełbas podczas siekania czy mielenia mięsa następuje dokładne i równomierne wymieszanie drobnoustrojów ze sporządzoną masą mięsną, podczas gdy samo mięso bywa zwykle zakażone w pojedynczych sztukach, powierzchownie i nierównomiernie, a także dlatego, że wskutek mechanicznego zniszczenia tkanki mięsnej otrzymuje się dużo soku mięsnego, stanowiącego idealną pożywkę dla wzrostu drobnoustrojów.

Kategorie: Epidemie | Tagi: , , , , , , ,